-
1.
kłody lub deski z otworami, w które w dawnych czasach - szczególnie w średniowieczu - wkładano głowę i ręce więźnia lub skazańca, aby go unieruchomić -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Prawo i łamanie prawa
więzienie i kara
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne -
- średniowieczne dyby
- dyby i pręgierz, dyby i szubienica
- zakuć/zakuwać kogoś w dyby
-
Krótkie życie spędzali z nogami w drewnianych dybach, z karkami zgiętymi przez wysiłek, wyblakłymi oczami odwykłymi od słonecznego blasku.
źródło: NKJP: Tomasz Kołodziejczak: Krew i kamień, 2003
Taliah została rozkuta z dybów. Przez siedem kolejnych ranków zaklinacz kąpał ją, przedtem polawszy głowę chorej wodą z wonnymi olejkami.
źródło: NKJP: Lucjan Wolanowski: Upał i gorączka, 1970
Na sobotnim jarmarku średniowiecznym nie zabrakło pieczonej świni, zabawnych przedstawień, tańców oraz prawdziwego kata z toporem i dybami.
źródło: NKJP: (CG): Średniowieczne klimaty, Gazeta Wrocławska, 2002-09-30
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: p3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. dyby
D. dybów
C. dybom
B. dyby
N. dybami
Ms. dybach
W. dyby
-
psł. *dyba 'część kłody, słup, pal, drąg, żerdź'