zawadiactwo

Kłótliwość, zawadiactwo, awanturniczość, oto następna pozycja w katalogu mazurskich wad.

źródło: NKJP: Janusz Tazbir: Silva rerum historicarum, 2002

Jedną z charakterystycznych cech Bartosza było zawadiactwo. [...] cechę tę odziedziczył po ojcu - „nie zaczynał, ale w kaszę pluć sobie nie zezwolił”.

źródło: Jan Pachoński: Wojciech Bartosz Głowacki. Chłopski bohater spod Racławic i Szczekocin, 1987 (books.google.pl)

Szczery, pełen ufności wobec ludzi, odznaczał się jakimś zawadiactwem, które udzielało się i nam. Gdy się z nim mówiło, miało się wrażenie, że nie istnieją dla niego rzeczy i sprawy niewykonalne.

źródło: Jan Kwiatkowski: Urodziłem się w Płońsku... Wspomnienia z pracy i walki, 1972 (books.google.pl)

To właśnie z niego rodzice są dumni, patrzą szczęśliwi, jak zaczyna chodzić i mówić, kiedy ciągnie za rude warkoczyki starszą siostrę, nazywają to zawadiactwem, odwagą i w końcu męskością.

źródło: NKJP: Olga Tokarczuk: Podróż ludzi księgi, 1993