dziewczynina

Andrzej dobrze pamiętał Zośkę z tych czasów: nieładną, chudziutką, lecz o niezwykle pięknych oczach dziewczyninę, wegetującą bez żadnych towarzyszek i znajomości, zaledwie potrafiącą poprawnie pisać.

źródło: NKJP: Jerzy Andrzejewski: Noc i inne opowiadania, 2001

Po trzecie: czy on się zakochał w tej dziewczyninie z małymi piersiami? Chyba nie. Ale skoro nie, to czemu miał ją cały czas przed oczami?

źródło: NKJP: Zygmunt Miłoszewski: Uwikłanie, 2007

Tak, zaraz przyjechała, poprzedni inspektor kazał. Żadnych zastrzeżeń, pracuje dziewczynina. Młoda, nie, dokumentów nie ma [...].

źródło: NKJP: Teresa Bojarska: Świtanie, przemijanie, 1996

[...] język grzeczny, ciepły [...] najpiękniej brzmiał w ustach staruszek o dobrych twarzach i wielkookich dziewczynin, pod ich brwią jasną, często ubogą, dziwiły się światu szare i niebieskie oczy.

źródło: Adam Wierciński: Przywracanie pamięci, 1997 (books.google.pl)