coupé

Stoję na peronie, żegnając się ze znajomymi, którzy mnie odprowadzają. Mam miejsce zarezerwowane w coupé, nie mam powodu się spieszyć; tłumy pakują się do wagonów, wchodzą przez okna, gdyż wejścia i korytarz są zawalone bagażami.

źródło: Elżbieta Zechenter-Spławińska: Malinowy tort. Witold Zechenter po latach, 2007 (books.google.pl)

[...] gdym od coupé do coupé przebiegał, tylko ciemne i ślepe okna spostrzegałem, ani śladu człowieka. Nie ma nic smutniejszego, niż gdy pociąg nieoświetlony i bezludny przez naszą gubernię - którą powyżej opisałem - przebiega.

źródło: Sławomir Mrożek: Wesele w Atomicach, 1999 (books.google.pl)