głównodowodzący
-
osoba, która kieruje armią jakiegoś państwa lub znaczną częścią jego sił zbrojnych w czasie konfliktu
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
osoby związane z wojskiem i wojną -
hiperonimy: dowódca
-
- głównodowodzący armii, sił zbrojnych, wojsk
- funkcja, rozkaz, stanowisko; zastępca głównodowodzącego
-
Japoński generał K. Otani był w 1918 roku głównodowodzącym połączonych sił, złożonych z wojsk USA, Anglii, Francji i oczywiście Japonii.
źródło: NKJP: Mirosław M. Bujko: Złoty pociąg, 2006
Pisał, że wprawdzie sytuacji wojskowej na froncie zachodnim nie uważa za złą, ale głównodowodzący siłami sojuszników generał Dwight Eisenhower nie będzie mógł wykonać swego zadania bez szczegółowej wiedzy o zamierzeniach Armii Czerwonej.
źródło: NKJP: Eugeniusz Duraczyński: Rząd polski na uchodźstwie 1939-1345: organizacja, personalia, polityka , 1993
Wysoko postawione osoby handlują paliwem - grzmiał bośniacko-serbski głównodowodzący - a nasze czołgi mają puste baki. Mladić zażądał, by całą gospodarkę „Republiki Serbskiej” w Bośni podporządkować potrzebom wojska.
źródło: NKJP: Dawid Warszawski: Wielkiej Serbii nie będzie?, Gazeta Wyborcza, 1995-04-18
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. głównodowodzący
głównodowodzący
ndepr głównodowodzące
depr D. głównodowodzącego
głównodowodzących
C. głównodowodzącemu
głównodowodzącym
B. głównodowodzącego
głównodowodzących
N. głównodowodzącym
głównodowodzącymi
Ms. głównodowodzącym
głównodowodzących
W. głównodowodzący
głównodowodzący
ndepr głównodowodzące
depr