hiperpoprawność

Środowiska lekarskie dosłownie bombardują mnie pytaniami o status poprawnościowy połączenia „na oddziale”. I w tym wypadku ujawnia się mechanizm hiperpoprawności, bo — nietrudno się domyślić — spora grupa użytkowników polszczyzny upomina się o przyimek w.

źródło: NKJP: Jan Miodek: Rozmyślajcie nad mową, Wiedza i Życie nr 7/2000, 2000

Wymowa „gie” jest dobrze, „ge” - źle. To typowa hiperpoprawność. W Warszawie spotyka się regionalizm polegający na przesadnym zmiękczaniu: siefie (szefie), giemba (gęba), gienerał itd.

źródło: NKJP: Internet

Natomiast wszędzie pojawia się hiperpoprawność wymowy „ę” oraz „ą”, czyli dość klasyczny przypadek. Wymawiamy tak, jak mówiąc potocznie - bliżej „e”.

źródło: Internet: polscylektorzy.pl