kornie

  • Definicja
    książk.  w sposób świadczący o tym, że ktoś okazuje posłuszeństwo i swoją niższość wobec kogoś lub czegoś
  • Kwalifikacja tematyczna

    CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Usposobienie człowieka

    cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

  • Połączenia
    • kornie błagać, prosić, przepraszać; słuchać
  • Cytaty

    Kornie spuścił oczy w dół.

    źródło: NKJP: Stanisław Lem: Fiasko, 1987

    Zbliżywszy się do niego, pochyliła się kornie do jego dłoni.

    źródło: NKJP: Jan Dobraczyński: Święty miecz, 1949

    Zgodnie ze swą układną naturą, zachodni przywódcy kornie stawią się na otwarcie olimpiady w Pekinie.

    źródło: NKJP: Marek Strzała: Przyczajony smok, Gazeta Krakowska, 2008-08-07

    Do cara, spacerującego po alejkach karlsbadzkiego parku, podchodzi kobieta, matka dwóch skazanych na karę śmierci młodziutkich powstańców. Chyląc się kornie do najjaśniejszych nóg, prosi o zmianę wyroku.

    źródło: NKJP: Jolanta Wachowicz-Makowska: Świat zapamiętany, 2002
  • Odmiana

    część mowy: przysłówek

CHRONOLOGIZACJA:
1803, SL
CHRONOLOGIZACJA POKAŻ WSZYSTKO
Data ostatniej modyfikacji: 02.06.2023