skorcić - Wielki słownik języka polskiego PAN

wywołać u kogoś silną chęć zrobienia czegoś, nawet jeśli jest to niekorzystne, niepożądane lub nieodpowiednie

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Ocena i wartościowanie

wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Zasady współżycia społecznego

zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie

synonimy:

skusić

	Skorciło pana, żeby podkreślić tak zwane wartości, skoczył pan na okazję, na moją opowieść amerykańską [...]. źródło: Twórczość, 2000 (books.google.pl)
	Samochód mnie nie skorci, Bo mi się nie podoba, Że gna jak wszyscy czarci A śmierdzi jak choroba. źródło: NKJP: Andrzej Kozioł: Na krakowskim rynku, 2007
	Odwołanie zamknięte, ale skorciło mnie, aby tę kwestię jakoś spróbować wyjaśnić Krzyśkowi [...]. źródło: Internet: zchrystusem.pl
	[...] na kilka dni przed ślubem wypaliłam ostatniego papierosa i już nigdy w życiu (czyli przez kolejnych 20 lat) nawet nie skorciło mnie, żeby wrócić do tej „przyjemności”. źródło: Internet: biblionetka.pl
	Ledwie stanęli w obozie, zaraz ich skorciło podejść pod nieprzyjaciela. źródło: Maciej Franz: Idea państwa kozackiego na ziemiach ukrainnych w XVI-XVII wieku, 2006 (books.google.pl)

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
3 os.	skorci			skorcą

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
3 os.	skorcił	skorciła	skorciło	skorcili	skorciły

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
3 os.	skorciłby by skorcił	skorciłaby by skorciła	skorciłoby by skorciło	skorciliby by skorcili	skorciłyby by skorciły

bezokolicznik: skorcić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: skorciwszy

gerundium: skorcenie

odpowiednik aspektowy: korcić