-
1.
pot. żart. osoba, która lubi dużo chodzić -
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
określenia człowieka ze względu na jego usposobienie -
Jestem urodzoną łazęgą na krótkie dystanse (zanim przyjeżdża tramwaj przechodzę do następnego przystanku), na średnie dystanse (co sięga tradycji wielu przeszwendanych wagarów) i na długie – które zwykle pokonuję w wakacje, z plecaczkiem i po terenie więcej niż pagórkowatym.
źródło: NKJP: Pulina Lewandowska: Kultura: Łazęga – cz. I, Magazyn Puls Studenta, nr 04, 1997
Czy ktoś widział może film Kondratiuka „Złote runo”, który ponoć pokazuje przygody pary łazęgów w stylu Maklakiewicza i Himmilsbacha?
źródło: NKJP: Internet
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1, ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. łazęga
łazędzy
łazęgi
ndepr łazęgi
depr D. łazęgi
łazęgów
łazęg
C. łazędze
łazęgom
B. łazęgę
łazęgów
łazęgi
N. łazęgą
łazęgami
Ms. łazędze
łazęgach
W. łazęgo
łazędzy
łazęgi
ndepr łazęgi
depr Inne uwagi
Gdy wyraz odnosi się tylko do osoby/osób płci żeńskiej, używa się r.ż., M. B. W. lm łazęgi, D. lm łazęg; gdy zaś odnosi się do osoby/osób płci męskiej, do grupy osób obojga płci albo do osoby/osób bez wskazania na płeć, używa się r. m1, M. i W. lm. łazędzy lub łazęgi, D. i B. lm. łazęgów albo r. ż., M. i W. lm łazęgi, D. lm łazęg, B. lm łazęgi
-