najpierwszy (najlepszy) - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

książk. taki, któremu przypisuje się najwyższą rangę i który jest stawiany przed innymi podobnymi osobami, rzeczami, zjawiskami

Wyraz nieco przestarzały, używany współcześnie z nacechowaniem stylistycznym, zwłaszcza podniosłym.

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Ocena i wartościowanie

słownictwo oceniające

	[...] wielu oficerów podało się do dymisji na znak protestu. Byli wśród nich synowie najpierwszych rodów - znanych z lojalności i oddania. źródło: NKJP: Danuta Koral: Wydziedziczeni, 1997
	[...] starano się zapewnić temu zgasłemu już, a tak niegdyś uwielbianemu najpierwszemu poecie Młodej Polski jak najbardziej znośne warunki życia. źródło: NKJP: Artur Hutnikiewicz: Młoda Polska, 1994
	Szczupły nasz dochód zaledwie wystarczał na opędzenie najpierwszych potrzeb, co kwartał prawie zaciągało się jakiś dług [...]. źródło: NKJP: Zbigniew Mentzel: Wszystkie języki świata 2005
	[...] zrozumiałem, że najpierwszym obowiązkiem człowieka jest obrona uciśnionych przed krzywdą i praca nad ich podźwignięciem [...]. źródło: Tadeusz Kisielewski: Heroizm i kompromis, 1977 (books.google.pl)

część mowy: przymiotnik

Stopień równy