-
1.
książk. przemowa o podniosłym charakterze, wygłaszana z okazji jakiegoś święta lub dla uhonorowania jakiejś osoby -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
mówienie -
hiperonimy: przemowa
-
- długa, kwiecista, ozdobna, wzniosła oracja
- wygłaszać orację
-
Jego pensja wzrosła do tego stopnia, że kupił sobie garnitur, wyprał chusteczkę do nosa, odprasował krawat i oświadczył się Mamie, wystąpiwszy z tak kwiecistą oracją, że Frau Gebauer, która nie zrozumiała ani słowa, rozpłakała się [...].
źródło: NKJP: Marek Ławrynowicz: Diabeł na dzwonnicy, 1996
Każdy wchodzący gość, po okazaniu zaproszenia, witany był strzałem z korkowca [...] oraz kunsztowną, utrzymaną w stylu późnego baroku oracją, wygłaszaną przez Miecia z aktorską maestrią i swadą.
źródło: NKJP: Stanisław Janicki: Pod skrzydłami pana Tadeusza, Trybuna Śląska, 2001-12-14
Co ciekawe, wielogodzinne oracje cieszyły się zainteresowaniem słuchaczy, a wybitne mowy wydawano drukiem. Oczywiście, przemówienia takie wygłaszali jedynie nieliczni, najdostojniejsi i najbardziej szanowani mówcy.
źródło: NKJP: Andrzej Chwalba (red.): Obyczaje w Polsce: od średniowiecza do czasów współczesnych: praca zbiorowa, 2004
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. oracja
oracje
D. oracji
oracji
neut oracyj
char C. oracji
oracjom
B. orację
oracje
N. oracją
oracjami
Ms. oracji
oracjach
W. oracjo
oracje
-
łac. oratio