otoczak
-
kamień, który uległ wygładzeniu i zaokrągleniu wskutek działania wody i tarcia o inne kamienie
-
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Ziemia
ukształtowanie terenu -
- granitowy, płaski, polny, rzeczny otoczak
- bruk z otoczaków
- ułożyć, zbudować z otoczaków
-
Za ciężki. Szukał dalej. Wreszcie znalazł to, o co mu chodziło - wypolerowany na gładko, lekko spłaszczony otoczak. Porwał go w biegu i wyskoczył na szosę.
źródło: NKJP: Janusz Płoński, Maciej Rybiński: Góralskie tango, 1978
Pod podkowami i obręczami kół zastukały i zazgrzytały otoczaki, wkrótce woda zapluskała i spieniła się u końskich nóg. Rzeczka była niezbyt głęboka, ale rwąca.
źródło: NKJP: Andrzej Sapkowski: Narrenturm, 2002
Dotarłam do starego szałasu. Zauważyłam, zbudowany z otoczaków, niewielki murek.
źródło: NKJP: Dorota Błaszak: Kazruzela ku słońcu, 2003
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. otoczak
otoczaki
D. otoczaka
otoczaków
C. otoczakowi
otoczakom
B. otoczak
otoczaki
N. otoczakiem
otoczakami
Ms. otoczaku
otoczakach
W. otoczaku
otoczaki
-