dufność

Ta [...] przesadna dufność w siebie nie przeszkadza nam wiedzieć, że „prawdziwa cnota krytyk się nie boi” (I. Krasicki), nawet jeżeli nie są one delikatne.

źródło: Aleksander Stambrowski: Czas przeszły niedokonany, 1980 (books.google.pl)

Mimo prusackofaszystowskiej dufności w siłę maszyny wojennej Niemiec Hitler czuł, że nie strawi naraz całej Europy, że potrzebni mu są do tego pomocnicy.

źródło: Władysław Góra (red.), Kształtowanie się podstaw programowych Polskiej Partii Robotniczej w latach 1942-1945, 1958 (books.google.pl)

Ma za małą fantazję jako myśliciel, a równocześnie olbrzymią dufność w sobie.

źródło: Karol Irzykowski: Walka o treść. Beniaminek, 1976 (books.google.pl)

Grupa uczy pokory i odbiera dufność, że tylko ja jestem „piękny i wspaniały”.

źródło: NKJP: Internet

[...] hardo podnosił głowę, z dufnością patrzył w jutro, roił [...] jakoweś z dawien dawna upragnione szczęśliwości...

źródło: NKJP: Współpracownik: Jak to dawniej na mazowieckiej wsi bywało..., Tygodnik Ciechanowski, 2002-08-14