spłacheć

Usłyszałem stukanie w daszek, z którego czyjaś ręka zgarnęła spłacheć śniegu.

źródło: Marek Obarski: Leśny ołtarz, 1989 (books.google.pl)

[...] teraz rośnie tam las, ale wtedy była to duża spłacheć piachu.

źródło: NKJP: Olgierd Dziechciarz: Richelieu, Gazeta Krakowska, 2003-09-18

Sam się dziwił, skąd w nim, potomku chłopów ukraińskich, przywiązanych do własnego spłachcia czarnej gleby, wziął się nieposkromiony duch obieżyświata.

źródło: NKJP: Jerzy Krzysztoń: Wielbłąd na stepie, 1978

Siedząc od wieków na piaskach mazowieckich [...] nauczyli się szukać lepszych spłachci gruntu na południu i wschodzie starej Rzeczypospolitej, gdzie było swobodniejsze ujście dla bujnych temperamentów.

źródło: NKJP: Stanisław Wasylewski: Życie polskie w XIX wieku, 2008

Przewiewu tu nie ma żadnego. Nawet wtedy, gdy niskie, z zawiasów wypadające drzwi są otwarte, musi się je szczelnie zatulać dwoma spłachciami brezentu, bo tumany komarów wciskają się szybciej od powietrza.

źródło: NKJP: Beata Obertyńska: W domu niewoli, 2005