bodziec - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.

książk. coś, co powoduje, że określone działanie lub proces rozpoczyna się lub zwiększa swoje tempo albo intensywność

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Ocena i wartościowanie

wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia

synonimy:

impuls
natchnienie
podnieta
zachęta

odpowiedni; silny, skuteczny bodziec; bodziec motywacyjny; finansowy, materialny, podatkowy
bodziec do działania, do pracy, do rozwoju
bodziec dla piłkarzy, dla rolników; dla banków, dla eksportu, dla giełdy

	Encyklika Rerum novarum była bodźcem do rozwoju chrześcijańskiego ruchu społecznego. źródło: NKJP: Daniel Olszewski: Dzieje chrześcijaństwa w zarysie, 1996
	Nowe produkty mogą stanowić dla konsumentów szczególnie silne bodźce zachęcające lub zniechęcające do decyzji o zakupach. źródło: NKJP: Tomasz Olejniczak: Innowacja produktowa na rynku żywności, 2008
	Wzrost gospodarczy się utrwalał. Lepsze warunki działania na świecie, pomimo silnej konkurencji, stanowiły bodziec dla eksportu. źródło: NKJP: Trzy poziomy do przodu, Gazeta Ubezpieczeniowa, 2004-11-02
	Te stypendia są w oświacie, tak jak w szkolnictwie wyższym, stypendiami niezmiernie ważnymi. To one rzeczywiście zachęcają, są tym bodźcem finansowym do kształcenia na najwyższym poziomie. źródło: NKJP: Sprawozdanie stenograficzne z obrad Sejmu RP z dnia 08.05.2001

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m3

	+	bodziec	+	(do CZEGO)
	+	bodziec	+	dla KOGO/CZEGO

psł. *bodьcь 'ostry przedmiot, kolec'