upośledzenie - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

ograniczony rozwój psychiczny lub fizyczny związany z nieprawidłowym funkcjonowaniem jakiegoś układu organizmu

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Choroby i ich leczenie

rodzaje chorób

	synonimy:	niedorozwój
	hiperonimy:	niepełnosprawność

głębokie, lekkie, trwałe; fizyczne, intelektualne, psychiczne, rozwojowe, umysłowe upośledzenie
upośledzenie dziecka, płodu; mózgu, narządu, odporności, ruchu, słuchu, układu jakiegoś, wzroku; czynności czegoś, funkcji czegoś, sprawności czegoś
powód, przyczyna, rodzaj, stopień, typ upośledzenia; zespół nabytego upośledzenia odporności (AIDS), wirus upośledzenia odporności (HIV)
dzieci z, ludzie z, osoby z, uczniowie z upośledzeniem
coś powoduje upośledzenie
coś prowadzi do upośledzenia

	Upośledzenie fizyczne skazywało go na bezruch. źródło: NKJP: (PK): Uśmiech Kamila, Dziennik Polski, 2000-12-07
	Dotychczas dzieci upośledzone umysłowo mogły się kształcić w szkołach lub ośrodkach specjalnych. Jeśli pozwalał na to stopień upośledzenia uczyły się w domu. źródło: NKJP: (syp): Oświęcim - Rusza ośrodek, Dziennik Polski, 2001-11-27
	Uszkodzenie genu [...] powodowało upośledzenie zachowań macierzyńskich u wszystkich samic. źródło: NKJP: Agnieszka Fedorczyk, Małgorzata T. Załoga: Naukowcy udowodnili na myszach, że mężczyźni są potrzebni, Gazeta Wyborcza, 1999-04-09
	Pacjenci często bagatelizują nieznaczne odchylenia od normy w badaniach poziomu kreatyniny krwi [...], gdy tymczasem mogą one oznaczać upośledzenie pracy nerek. źródło: NKJP: Ewa Dubois: Przyszli się zbadać, nim będzie za późno, 2006

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: n2

	+	upośledzenie	+	JAKI
	+	upośledzenie	+	CZEGO

Od: upośledzić