-
2.
pogard. osoba atakująca przeciwnika w sposób wyjątkowo zacięty, agresywny bądź prowokacyjny, samodzielnie lub na pozór z własnej woli -
- rzadziej zagańczyk
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Funkcjonowanie państwa
działalność polityczna -
- zagończyk polityczny
-
Zagończyk „Głosu Prawdy” używał też z upodobaniem takich epitetów, jak „buc”, „arcyswołocz” czy „kundel”, ale to już były drobiazgi.
źródło: NKJP: Stanisław Milewski: Ciemne sprawy międzywojnia, 2002
Premier raz chce łagodzić retorykę, innym razem musi przyjmować rolę zagończyka, broniąc ministra Piotra G. w Sejmie.
źródło: KWJP: Piotr Semka: Egzamin z dojrzałości, Do Rzeczy, 2018-05-21
Polakom zbrzydły już w ciągu ostatnich siedmiu lat ostre pojedynki na gesty i słowa politycznych zagończyków.
źródło: KWJP: Spokojna kampania w niespokojnych czasach, Gość Niedzielny, 2015-04-29
Oni są zagończykami i spierają się o różne rzeczy w imieniu różnych grup.
źródło: KWJP: Grzegorz Osiecki: Potrzeba fundamentalizmu, Dziennik Gazeta Prawna, 2014-12-23
Ale gdy dwie armie stają na polu bitwy, a zagańczycy z PO już biegają, to jeszcze nie budzi naszego niepokoju.
źródło: Agata Kondzińska: W PiS mobilizacja. Rada sztabu naradza się przed wyborami, 30.06.2019 (wyborcza.pl)
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. zagończyk
zagończycy
ndepr zagończyki
depr D. zagończyka
zagończyków
C. zagończykowi
zagończykom
B. zagończyka
zagończyków
N. zagończykiem
zagończykami
Ms. zagończyku
zagończykach
W. zagończyku
zagończycy
ndepr zagończyki
depr