ufnie

Być może był to powód, dla którego ufnie przedsięwzięli daleką podróż do Europy. Ale podczas ich podróży Europejczycy zmienili zdanie i coraz bardziej zaczęli lubić siebie albo tych, którzy Europejczyków przypominali.

źródło: NKJP: Bronisław Świderski: Słowa obcego, 1998

Dziewuszki, które przyłapał przed kościołem i przyprowadził tu z całą surowością, karcąc je i napominając po drodze, teraz, jakby nigdy nic, przywarły do niego ufnie z obu stron, wpatrzone w matkę.

źródło: NKJP: Małgorzata Musierowicz: Dziecko piątku, 1993

Arie niepewnym głosem złożył po raz drugi to wyznanie, lękając się, czy potrafi w razie potrzeby dowieść swej przynależności do nazarejczyków. Ale tamci dwaj poklepali go ufnie po ramieniu.

źródło: NKJP: Jan Dobraczyński: Święty miecz, 1949

Odzyskawszy swobodę dziewczynka naturalnie natychmiast podeszła do Leszka Lu, a kiedy znalazła się obok niego, ufnie, po dziecinnemu chwyciła go za palce związanej na plecach ręki [...].

źródło: NKJP: Marta Tomaszewska: Zamach na wyspę, 2001

Pomaga finansowo rodzicom, jednak zbyt ufnie i naiwnie podchodzi do otaczającego świata.

źródło: NKJP: Agata Paruch: Góralka świat podbiła, Gazeta Krakowska, 2004-09-03