-
1.
książk. niefizyczna część człowieka obejmująca ogół jego myśli, uczuć i usposobienia -
Wyraz często używany w odniesieniu do ogólnego stanu psychicznego człowieka.
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
-
Jestem zadowolony ze swej psyche. Po tylu dniach szamotania, wody, przeciwnych wiatrów pozostaję uśmiechnięty i znoszę to wszystko pogodnie.
źródło: NKJP: Andrzej Urbańczyk: Dziękuję ci, Pacyfiku, 1985
Zapełniała kolejne strony swoimi zwierzeniami, które nikomu nie były potrzebne, ale spisując je, miała poczucie głębokiego wniknięcia w swoją psyche, duszę i co tam jeszcze człowiek w środku ma.
źródło: KWJP: Sylwia Chutnik: Jolanta, 2015
Opieka nad osobami starszymi wymaga całościowego spojrzenia na chorego, na jego ciało i psyche, ale także na sprawy jego funkcjonowania społecznego — rodzinnego i towarzyskiego.
źródło: KWJP: Sandra Wróbel: Szpitalne centrum dla seniorów, Gazeta Lokalna — Wrocław, 2013-11-30
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. psyche
psyche
D. psyche
psyche
C. psyche
psyche
B. psyche
psyche
N. psyche
psyche
Ms. psyche
psyche
W. psyche
psyche
-
gr. psychē 'dusza'
-
Zob. też: