Głęboko osadzone oczy i spojrzenie „spode łba” budzą naszą nieufność, ale urwisowsko zmierzwione włosy i wdzięk ruchliwej postaci pozwalają na okazanie szczypty sympatii dla lekkoducha.
źródło: NKJP: Władysław Cybulski: „Dziecko”, Dziennik Polski, 2005-11-04
[...] nie byliby sobą, gdyby nie zagrali przedwojennych kompozycji po swojemu, gdyby nie poigrali dżentelmeńsko i urwisowsko jednocześnie z tymi wspaniałymi piosenkami.
źródło: Łukasz Kamiński: Płyta z zadrą w sercu, „Jazz Forum”, 2019-12 (jazzforum.com.pl)
- [...] Wie pan. Wie pan - jej źrenice błysły urwiszowsko. - Inaczej sobie pana wyobrażałam.