soliter

Ostatnia z dziewcząt wpatruje się z wyrazem najwyższej obojętności w rycinę przedstawiającą biskupa pochylonego nad stołem, na którym znajduje się gra w rodzaju soliterów. Jest to drewniana deseczka o trapezoidalnym kształcie, przywodzącym na myśl ramę do przechowywania rakiet tenisowych. Na planszy widać dwadzieścia pięć rozmieszczonych na obrysie rombu wgłębień, gotowych na przyjęcie kuleczek - w tym przypadku są to całkiem spore perły, ułożone po prawej stronie na jedwabnej, czarnej poduszeczce.

źródło: NKJP: Wawrzyniec Brzozowski: Służbówki, 1, Gazeta Wyborcza, 1996-04-26

Twierdzenie, że nie można skonstruować materialnych rzeczy z danych umysłowych, dlatego że odczucia mają charakter osobisty, a rzeczy materialne — nie, jest tak samo niesłuszne, jak twierdzenie, że nie można ustalić powszechnie obowiązujących reguł dla gry w solitera lub dla pasjansa, dlatego że w grze bierze udział tylko jedna osoba.

źródło: B. Bychowski: Marazm współczesnej filozofii burżuazyjnej, Nowe Drogi, 1947 (pbc.gda.pl)