rozbuchać - Wielki słownik języka polskiego PAN

3.

rozwinąć zakres czyichś możliwości działania

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Ocena i wartościowanie

wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia

Dzięki Agnieszce, która dość dokładnie spenetrowała moje wnętrze, ta rola mocno mnie rozbuchała aktorsko.

źródło: NKJP: Tęsknię za szaloną rolą, Dziennik Polski, 2001-09-15

[...] i ona mnie natychmiast rozbuchała twórczo i napisałam wiersz, nie wiedząc nic o Ricie, a napisałam go tak, że jak potem poznałam jej biografię, to się okazało, że mój wiersz był strzałem w dziesiątkę.

źródło: KWJP: Jacek Podsiadło, Domowe Radio Studnia: Św. Rita jest zupełnie inna, Gazeta Lokalna — Opole, 2011-12-23

JG [dyrektor w latach 1984–93 - red.] rozbuchał ten teatr i ściągał tytuły, których nie można było uświadczyć nigdzie indziej w Polsce.

źródło: KWJP: Piotr Sobierski: Scena weryfikuje nasze umiejętności, Gazeta Lokalna — Gdańsk, 2012-07-06

Odmiana

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.	rozbucham	rozbuchamy
2 os.	rozbuchasz	rozbuchacie
3 os.	rozbucha	rozbuchają

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	rozbuchałem +(e)m rozbuchał	rozbuchałam +(e)m rozbuchała	rozbuchałom +(e)m rozbuchało	rozbuchaliśmy +(e)śmy rozbuchali	rozbuchałyśmy +(e)śmy rozbuchały
2 os.	rozbuchałeś +(e)ś rozbuchał	rozbuchałaś +(e)ś rozbuchała	rozbuchałoś +(e)ś rozbuchało	rozbuchaliście +(e)ście rozbuchali	rozbuchałyście +(e)ście rozbuchały
3 os.	rozbuchał	rozbuchała	rozbuchało	rozbuchali	rozbuchały

bezosobnik: rozbuchano

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		rozbuchajmy
2 os.	rozbuchaj	rozbuchajcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	rozbuchałbym bym rozbuchał	rozbuchałabym bym rozbuchała	rozbuchałobym bym rozbuchało	rozbuchalibyśmy byśmy rozbuchali	rozbuchałybyśmy byśmy rozbuchały
2 os.	rozbuchałbyś byś rozbuchał	rozbuchałabyś byś rozbuchała	rozbuchałobyś byś rozbuchało	rozbuchalibyście byście rozbuchali	rozbuchałybyście byście rozbuchały
3 os.	rozbuchałby by rozbuchał	rozbuchałaby by rozbuchała	rozbuchałoby by rozbuchało	rozbuchaliby by rozbuchali	rozbuchałyby by rozbuchały

bezosobnik: rozbuchano by

bezokolicznik: rozbuchać

imiesłów przysłówkowy uprzedni: rozbuchawszy

gerundium: rozbuchanie

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
M.	rozbuchanie	rozbuchania
D.	rozbuchania	rozbuchań
C.	rozbuchaniu	rozbuchaniom
B.	rozbuchanie	rozbuchania
N.	rozbuchaniem	rozbuchaniami
Ms.	rozbuchaniu	rozbuchaniach
W.	rozbuchanie	rozbuchania

imiesłów przymiotnikowy bierny: rozbuchany

	liczba pojedyncza
	m1	m2	m3	n1, n2	ż
	M.	rozbuchany	rozbuchany	rozbuchany	rozbuchane	rozbuchana
D.	rozbuchanego	rozbuchanego	rozbuchanego	rozbuchanego	rozbuchanej
C.	rozbuchanemu	rozbuchanemu	rozbuchanemu	rozbuchanemu	rozbuchanej
B.	rozbuchanego	rozbuchanego	rozbuchany	rozbuchane	rozbuchaną
N.	rozbuchanym	rozbuchanym	rozbuchanym	rozbuchanym	rozbuchaną
Ms.	rozbuchanym	rozbuchanym	rozbuchanym	rozbuchanym	rozbuchanej

	liczba mnoga
	p1	m1 ndepr	m1 depr	pozostałe
	M.	rozbuchani	rozbuchani	rozbuchane	rozbuchane
D.	rozbuchanych	rozbuchanych	rozbuchanych	rozbuchanych
C.	rozbuchanym	rozbuchanym	rozbuchanym	rozbuchanym
B.	rozbuchanych	rozbuchanych	rozbuchanych	rozbuchane
N.	rozbuchanymi	rozbuchanymi	rozbuchanymi	rozbuchanymi
Ms.	rozbuchanych	rozbuchanych	rozbuchanych	rozbuchanych

Składnia

+

rozbuchać

+

KOGO

Pochodzenie

Zob. buchać