rozmemłany - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.a

pot. pejorat. taki, który nie dba o wygląd, czystość lub porządek w swoim otoczeniu

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Usposobienie człowieka

cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Określenia fizyczności człowieka

wygląd

synonimy:

flejowaty
flejtuchowaty
niechlujny

	Szybko wchodzę w rolę kobiety, która wraca do domu, a tam zamiast wysprzątanego na błysk mieszkania i ubranego w garnitur męża, czeka mnie bałagan i rozmemłany facet. źródło: NKJP: Katarzyna Sosnowska: Daj twarz do filmu, Gazeta Krakowska, 2008-03-14
	Gołym okiem widać, że pani Egucka ani rozmemłana, ani bezzębna, ani rozczochrana [...]. źródło: KWJP: Elżbieta Stankiewicz-Daleszyńska: W potrzasku Uroczyska, Akant, 2014
	Za półokrągłym, zaparowanym oknem leżała niczym nierozświetlona ciemność, w rogu kilku rozmemłanych facetów piło wódkę. źródło: NKJP: Włodzimierz Kowalewski: Bóg zapłacz!, 2000
	W bramach siedzą grube rozmamłane straganiarki, przed którymi rozłożone są słodkości, rybki, bliżej nie określone potrawy na liściach; tu i ówdzie palenisko, na nim pełna tłuszczu patelnia. źródło: NKJP: Olgierd Budrewicz: Piekło w kolorach, 1997

część mowy: przymiotnik

Stopień równy