zleczyć - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

przest. zastosować odpowiednie środki, aby zwalczyć chorobę i jakieś dolegliwości

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Choroby i ich leczenie

synonimy:

uleczyć
wyleczyć

P. Bóg wsławił ją darem cudów, gdyż samym dotknięciem rąk zleczyła mnóstwo chorych epidemicznie.

źródło: Ks. dr. Alojzy Jougan: Słownik kościelny łacińsko-polski, 1948 (ornatowski.com)

[...] balsam powietrza nie zleczy śmiertelnych ran.

źródło: Wacław Kubacki: Kartki na wietrze, 1969 (books.google.pl)

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zleczyłem +(e)m zleczył	zleczyłam +(e)m zleczyła	zleczyłom +(e)m zleczyło	zleczyliśmy +(e)śmy zleczyli	zleczyłyśmy +(e)śmy zleczyły
2 os.	zleczyłeś +(e)ś zleczył	zleczyłaś +(e)ś zleczyła	zleczyłoś +(e)ś zleczyło	zleczyliście +(e)ście zleczyli	zleczyłyście +(e)ście zleczyły
3 os.	zleczył	zleczyła	zleczyło	zleczyli	zleczyły

bezosobnik: zleczono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		zleczmy
2 os.	zlecz	zleczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	zleczyłbym bym zleczył	zleczyłabym bym zleczyła	zleczyłobym bym zleczyło	zleczylibyśmy byśmy zleczyli	zleczyłybyśmy byśmy zleczyły
2 os.	zleczyłbyś byś zleczył	zleczyłabyś byś zleczyła	zleczyłobyś byś zleczyło	zleczylibyście byście zleczyli	zleczyłybyście byście zleczyły
3 os.	zleczyłby by zleczył	zleczyłaby by zleczyła	zleczyłoby by zleczyło	zleczyliby by zleczyli	zleczyłyby by zleczyły

bezosobnik: zleczono by

bezokolicznik: zleczyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: zleczywszy

gerundium: zleczenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: zleczony

+

zleczyć

+

CO