reakcyjny - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.a

pejorat. taki, który ma poglądy uznawane za wsteczne, przeciwstawiające się postępowym przemianom społecznym

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Ocena i wartościowanie

wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia

antonimy:

postępowy

reakcyjny dyktator, dziennikarz, generał, pisarz, polityk, władca; reakcyjne społeczeństwo; działacz reakcyjny

	Już 9 listopada, a więc w dniu wybuchu rewolucji, Ebert wyraził po cichu zgodę na utrzymanie regularnej armii dowodzonej przez reakcyjnych generałów. Porozumienie między rządem a generalicją miało jeden zasadniczy cel: nie dopuścić do rozszerzenia rewolucji, a w tym celu rozbić ugrupowania rewolucyjne, które raz po raz dawały znać o sobie. źródło: NKJP: Franciszek Ryszka: Noc i mgła. Niemcy w okresie hitlerowskim, 1963
	Ten uparty wolterianin nie chciał się przyznać przed sobą samym, że w epoce entuzjazmu dla Postępu, Rozumu i Rewolucji, wierzył w rządy oświeconej elity nad bezrozumnym, ciemnym i reakcyjnym społeczeństwem polskim. źródło: NKJP: Adam Michnik: Ukąszenie Gogola albo o straconych złudzeniach, Gazeta Wyborcza, 1995-02-17
	Kraków zostaje ogłoszony twierdzą kołtunerii, reakcyjnego kleru, wstecznictwa mieszczańskiego i epigonów urzędniczego świata. źródło: KWJP: Cezary Łazarewicz: Elegancki morderca, 2015
	Uważałem, że kardynał Wyszyński jest politykiem reakcyjnym, wstecznym [...]. źródło: NKJP: Michnik Adam, Tischner Józef, Żakowski Jacek: Między Panem a Plebanem, 1995

część mowy: przymiotnik

Stopień równy