uświadczyć - Wielki słownik języka polskiego PAN

książk. natrafić gdzieś na kogoś lub coś

Zwykle używane z negacją.

ATEMATYCZNY

	Teraz doświadczonego sędziego trudno uświadczyć na naszych meczach. Sami młokosi. źródło: NKJP: (jan): Zostali bez odpowiedzi, Dziennik Bałtycki, 2002-10-08
	Pisząc o obrazie, którego ludzkie oko nie uświadczy, Pascal Quignard miał na myśli obraz własnego poczęcia. źródło: NKJP: Marta Motyl: Sztuka podglądania. W sypialni z artystami, 2020
	Nigdzie nie znajdą państwo tylu mądrości, nigdzie nie uświadczą tylu praktycznych porad, ilu przysporzy lektura tych jakże oryginalnych dziełek. źródło: KWJP: Remigiusz Piotrowski: Absurdy i kurioza przedwojennej Polski, 2016
	[...] powstał w Otoczynie przystanek autobusowy. Bardzo cieszy fakt, że jest on zadbany i czysty. W kącie stoi miotła do zamiatania, a w pobliżu nie uświadczysz papierka. źródło: NKJP: Przyjechali z walizką, Wydawnictwo Grudziądzkie, 2000-05-05
	Czy na bazarze na stadionie X-lecia [...] można uświadczyć coś związanego z foto? źródło: NKJP: Internet

część mowy: czasownik

aspekt: dokonany

Tryb oznajmujący

Czas przyszły

Czas przeszły

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	uświadczyłem +(e)m uświadczył	uświadczyłam +(e)m uświadczyła	uświadczyłom +(e)m uświadczyło	uświadczyliśmy +(e)śmy uświadczyli	uświadczyłyśmy +(e)śmy uświadczyły
2 os.	uświadczyłeś +(e)ś uświadczył	uświadczyłaś +(e)ś uświadczyła	uświadczyłoś +(e)ś uświadczyło	uświadczyliście +(e)ście uświadczyli	uświadczyłyście +(e)ście uświadczyły
3 os.	uświadczył	uświadczyła	uświadczyło	uświadczyli	uświadczyły

bezosobnik: uświadczono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		uświadczmy
2 os.	uświadcz	uświadczcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	uświadczyłbym bym uświadczył	uświadczyłabym bym uświadczyła	uświadczyłobym bym uświadczyło	uświadczylibyśmy byśmy uświadczyli	uświadczyłybyśmy byśmy uświadczyły
2 os.	uświadczyłbyś byś uświadczył	uświadczyłabyś byś uświadczyła	uświadczyłobyś byś uświadczyło	uświadczylibyście byście uświadczyli	uświadczyłybyście byście uświadczyły
3 os.	uświadczyłby by uświadczył	uświadczyłaby by uświadczyła	uświadczyłoby by uświadczyło	uświadczyliby by uświadczyli	uświadczyłyby by uświadczyły

bezosobnik: uświadczono by

bezokolicznik: uświadczyć

imiesłów przysłówkowy uprzedni: uświadczywszy

gerundium: uświadczenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: uświadczony

+

uświadczyć

+

KOGO/CO + (GDZIE)