odśmiecić - Wielki słownik języka polskiego PAN

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	odśmieciłem +(e)m odśmiecił	odśmieciłam +(e)m odśmieciła	odśmieciłom +(e)m odśmieciło	odśmieciliśmy +(e)śmy odśmiecili	odśmieciłyśmy +(e)śmy odśmieciły
2 os.	odśmieciłeś +(e)ś odśmiecił	odśmieciłaś +(e)ś odśmieciła	odśmieciłoś +(e)ś odśmieciło	odśmieciliście +(e)ście odśmiecili	odśmieciłyście +(e)ście odśmieciły
3 os.	odśmiecił	odśmieciła	odśmieciło	odśmiecili	odśmieciły

bezosobnik: odśmiecono

Tryb rozkazujący

	liczba pojedyncza	liczba mnoga
1 os.		odśmiećmy
2 os.	odśmieć	odśmiećcie

Tryb warunkowy

	liczba pojedyncza			liczba mnoga
	m	ż	n	mo	-mo
1 os.	odśmieciłbym bym odśmiecił	odśmieciłabym bym odśmieciła	odśmieciłobym bym odśmieciło	odśmiecilibyśmy byśmy odśmiecili	odśmieciłybyśmy byśmy odśmieciły
2 os.	odśmieciłbyś byś odśmiecił	odśmieciłabyś byś odśmieciła	odśmieciłobyś byś odśmieciło	odśmiecilibyście byście odśmiecili	odśmieciłybyście byście odśmieciły
3 os.	odśmieciłby by odśmiecił	odśmieciłaby by odśmieciła	odśmieciłoby by odśmieciło	odśmieciliby by odśmiecili	odśmieciłyby by odśmieciły

bezosobnik: odśmiecono by

bezokolicznik: odśmiecić

imiesłów przysłówkowy uprzedni: odśmieciwszy

gerundium: odśmiecenie

imiesłów przymiotnikowy bierny: odśmiecony

odpowiednik aspektowy: odśmiecać

+

odśmiecić

+

CO

Zob. śmieć I