pierś - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.a

przednia górna część tułowia, w której znajdują się płuca i serce, osłonięta żebrami i mostkiem

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Budowa i funkcjonowanie ciała ludzkiego

części ciała, elementy i substancje składowe

CZŁOWIEK I PRZYRODA

Świat zwierząt

budowa i funkcjonowanie organizmów zwierzęcych

synonimy:

klatka piersiowa

szeroka; cherlawa, chuda, zapadła; goła, naga, odsłonięta; uwłosiona, włochata pierś
ból w piersiach
koszula rozchełstana, rozpięta na piersiach
pierś falowała
prężyć, wypiąć/wypinać, wyprężyć/wyprężać; nadstawić/nadstawiać; coś napełnia, coś przeszywa, coś rozpiera, coś rozsadza pierś
przyjąć piłkę na pierś; bić się, uderzyć się w pierś; chwycić się za pierś
skrzyżować, założyć ręce na piersiach; coś zakłuło kogoś w piersiach

	Obydwaj zatrzymali się na widok człowieka leżącego na drewnianej koi. Pierś jego unosiła się w nierównym oddechu. źródło: NKJP: Alfred Szklarski: Tajemnicza wyprawa Tomka, 1996
	Pierś porastały mu miękkie złocistorude włosy, i taki sam kolor miały włosy w dole jego brzucha. źródło: NKJP: Maria Nurowska: Rosyjski kochanek, 1996
	Na trybunie powyżej stanowiska stenotypistek stał Feri i pieszczotliwie głaszcząc przewieszony przez pierś karabin, przemawiał do tłumu [...]. źródło: NKJP: Grzegorz Mathea: IV Rzeczpospolita, 2005
	Dziewczynki, albo jak to określa terminologia medyczna „zroślaki”, przyszły na świat w lubelskiej klinice, złączone piersiami i brzuszkami. źródło: NKJP: Razem, ale na szczęście osobno, Dziennik Polski - Podkarpacie, 2003-05-27
	Nowa fala pocisków zwodząc poszła w piersi końskie. źródło: NKJP: Jan Dobraczyński, Słowo Powszechne, 1981

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: ż

psł. *pŕ̥sь