kakografia

[...] podręcznikowego ujęcia pisowni naprawdę stosowanej nie mamy ani dla systemu stworzonego na początku stulecia [...], ani dla jego motywacji, którą pod koniec wieku upowszechniła szkolą jezuicka, kładąca kres kakografii, anarchii pisownianej znamiennej dla rękopisów epoki Kochanowskiego.

źródło: Julian Krzyżanowski: Proza polska XVI wieku, 1953 (polona.pl)

Trzeba się wystrzegać kakografii, a więc nierównych opuszczeń, niejednolitych w ujęciu tytułów, niekonsekwentnych sposobów wyróżnień - to wszystko staje się tak samo przykre dla oka.

źródło: Wikor Frantz: Książek powijanie, 1978 (books.google.pl)

Mickiewicz przedstawił tedy swój utwór Borowskiemu. [...] przedstawić chciał [...] w tekście możliwie starannym, czytelnym; inaczej mówiąc: nie własnoręcznym; utrapiona jego kakografia zawsze sprawiała czytelnikowi kłopot.

źródło: Stanisław Pigoń: Formowanie „Dziadów” części drugiej..., 1967