truna

Wierz pani czy nie, wieczorem porwał sznury, poleciał na smętarz i gołymi rękami rozkopał mogiłę, otworzył sam trunę, żeby ostatni raz popatrzeć na pannę młodą. Czy to świeże powietrze ją ocuciło, czy co innego, dość, że wstała ona biedna z truny raptem, a on tak jak stał, przewrócił się do mogiły i nie otworzył już oczu.

źródło: NKJP: Tadeusz Konwicki: Dziura w niebie, 1959

[...] całą noc myślałam, jakbym chciała leżeć w trunie, gdyby mnie tego dnia polanem ubił: czepiec miałabym czarny, ze wstęgami długimi, pięknie ułożonymi wzdłuż ramion, aż by mi do dłoni splecionych sięgały [...].

źródło: KWJP: Jacek Dehnel: Matka Makryna, 2014