marota

  • przest.  uparte trwanie w jakimś przekonaniu, zamiarze albo działaniu, uznawane przez innych za nieracjonalne i dziwne lub niesłuszne
  • CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Ocena i wartościowanie

    wola, postawy, nastawienie człowieka wobec świata i życia


    CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Ocena i wartościowanie

    słownictwo oceniające

  • Sporo Niemców uważało żydofobię Hitlera za dziwaczną marotę.

    źródło: Kultura, 1984 (books.google.pl)

    [...] większość rzekomo „teologicznych” różnic ma swoją prawdziwą przyczynę np. w marotach króla Henryka VIII [...].

    źródło: Najwyższy czas!, 2005 (books.google.pl)

    Okazuje się, że to, co Panu pisałem, że marotą Mackiewicza jest wydawać tutaj pismo reżimowe, zaczyna się w pewnej mierze sprawdzać.

    źródło: Jerzy Giedroyc: Listy 1949-1956, 1999 (books.google.pl)

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: ż

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. marota
    maroty
    D. maroty
    marot
    C. marocie
    marotom
    B. marotę
    maroty
    N. marotą
    marotami
    Ms. marocie
    marotach
    W. maroto
    maroty
  • fr. marotte

    niem. die Marotte

CHRONOLOGIZACJA:
1840, Antoni Jan Ostrowski, Żywot Tomasza Ostrowskiego, ministra Rzeczypospolitej..., books.google.pl
Data ostatniej modyfikacji: 07.01.2026