luj
-
pot. pogard. mężczyzna bez stałego zatrudnienia, który włóczy się po ulicach, odznacza się niechlujnym wyglądem i skłonnością do nadużywania alkoholu
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Zasady współżycia społecznego
zachowania i wyrażenia nieakceptowane społecznie -
Ojciec, o dziwo, uchronił mnie od wojska, chociaż zaraz po przyjściu zawiadomienia o oblaniu egzaminów wrzeszczał, że za jego sprawą znajdę się w Orzyszu, w karnej jednostce, najodpowiedniejszym miejscu dla takich oblojd, lujów i cabanów.
źródło: NKJP: Włodzimierz Kowalewski: Bóg zapłacz!, 2000
W Wigilię miejscowy luj „Rudy” kopał i bił na klatce schodowej jakiegoś innego oprycha!
źródło: NKJP: Łukasz Ernestowicz: Grudziądz, Gazeta Pomorska, 2010-01-21
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. luj
luje
ndepr luje
depr D. luja
lujów
C. lujowi
lujom
B. luja
lujów
N. lujem
lujami
Ms. luju
lujach
W. luju
luje
ndepr luje
depr -
Etymologia niejasna. Wg Fałowskiego (SEPP) może od śr.-d.-niem. loi(e) 'leniwy, ociężały, gnuśny', co nie koresponduje z chronologią wyrazu; propozycja kontaminacji różnych form także nie przekonuje.
Inną propozycją jest uznanie wyrazu luj za eufemizm zastępujący wylgaryzn chuj, por. Elena Nevzorova-Kmech, Kriminalnyje istorii Ludwika Kurnatovskogo kak istochnik żargona.