-
2.
przest. ekspresywnie o dziecku - człowieku w okresie do wieku dojrzewania -
Używane dawniej w języku osób pochodzenia żydowskiego lub w odniesieniu do dzieci o takim pochodzeniu.
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA
Bieg życia
narodziny i dzieciństwo -
Otóż kazałem wziąć szachraja i na łańcuchu wpakować do sadza między wieprze; żonę i bachurów resztę zostawiłem w karczmie, a młodszego syna Lejzia sprowadziłem do dworu [...].
źródło: Nowe Książki, 1960 (books.google.pl)
[...] siedziało też troje bachurów. Starsze wraz z matką zasuwali piechty.
źródło: Maria Józefacka: Gorczyca, 1981 (books.google.pl)
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. bachur
bachury
D. bachura
bachurów
C. bachurowi
bachurom
B. bachura
bachury
N. bachurem
bachurami
Ms. bachurze
bachurach
W. bachurze
bachury
-
hebr. bāchūr