poema
-
daw. poemat
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność artystyczna człowieka
literatura -
Koń Rimbauda zgubił podkowę, tom-poemat Jerzego Górzańskiego, a może nawet nieco starsza, romantyczna nazwa miałaby tutaj swoje uzasadnienie: poema – bo i liryczne, i epickie, i dramatyczne w swojej budowie [...].
źródło: KWJP: Wojciech Kaliszewski: Zapisane w drodze, Wyspa, 2016-04-01
[...] w drugiej połowie X wieku pewna utalentowana i uczona saska mniszka z klasztoru w Gandersheim [...] pisała po łacinie - sztuki tudzież poemata. I to wybitne.
źródło: NKJP: Stefan Bratkowski: Wiosna Europy, Gazeta Wyborcza, 1997-06-20
Thespis zaśmiał się z siedziska, ani myśląc złazić w śnieg – pomnę nawet kawałek z pańskiej naiwnej poemy [...].
źródło: KWJP: Andrzej Turczyński: Kuglarnia, 2018
W jego banalnych poemach i gawędach Rzeczpospolita zstępowała w otchłań rozbiorów w pełnym blasku cnót domowych i rycerskiej chwały [...]
źródło: Jarosław Krawczyk: Jan Matejko mistrz legendy św. Stanisława, 1998 (books.google.pl)
„Deszcz w Porto”, „Słońce w Porto”, „Wielki Tydzień w Portugalii” oraz „Ana Moura śpiewa w Warszawie”. To poema obfite i szerokie jak delta Tagu.
źródło: KWJP: Jacek Cieślak: Poeta, który jest naprawdę, a nie na Facebooku, Rzeczpospolita, 2016-03-16
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: n2, ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. poema
poemata
poemy
D. poema
poemy
poematów
poem
C. poema
poemie
poematom
poemom
B. poema
poemę
poemata
poemy
N. poema
poemą
poematami
poemami
Ms. poema
poemie
poematach
poemach
W. poema
poemo
poemata
poemy
Inne uwagi
W M. i B. lm spotykana też forma poema.
-
łac. poēma
z gr. poíēma