piśmiennik
-
w dawnych czasach: osoba umiejąca czytać i pisać
-
Używane także w odniesieniu do osób uczonych i urzędników w dawnych urzędach i kancelariach.
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Działalność intelektualna człowieka
określenia człowieka ze względu na jego działalność intelektualną
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Język
pisanie -
[...] pod Grochowem, Wawrem, Ostrołęką furczały nad idącymi do ataku szeregami litery efektownego, urzekającego zawołania. Niejeden sztandar dostał się w ręce wroga nie pod naciskiem, lecz... agitacją. Zostawiano je umyślnie na pozycjach, bo nuż wśród kozactwa znajdzie się jakiś znający łacińskie „bukwy” piśmiennik.
źródło: NKJP: Stanisław Wasylewski: Życie polskie w XIX wieku, 2008
Jeśli masz pilną sprawę, załatwisz ją w Biurze Misji. Piśmiennik spisze twoje słowa.
źródło: Alicja Makowska: Aremil Iluzjonistów: Uwikłani, 2017
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m1
liczba pojedyncza liczba mnoga M. piśmiennik
piśmiennicy
ndepr piśmienniki
depr D. piśmiennika
piśmienników
C. piśmiennikowi
piśmiennikom
B. piśmiennika
piśmienników
N. piśmiennikiem
piśmiennikami
Ms. piśmienniku
piśmiennikach
W. piśmienniku
piśmiennicy
ndepr piśmienniki
depr -