-
1.
krótka broń palna, używana dawniej przez wojsko, mocowana do pasa przekładanego przez ramię -
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
broń
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne -
hiperonimy: broń
-
- strzelić z bandoletu
-
Biesiadował bez końca, palił z bandoletu w łeb nawet w komnatach, obnażał się publicznie, a na czele bandy najeżdżał sąsiadów.
źródło: NKJP: Jerzy Besala: Warchoł polski, Polityka, 2002-11-02
Walki żadnej nie było. Zbóje wypalili kilka razy z pistoletów na wiwat, a potem błyskawicznie otoczyli wozy. Zaskoczenie było tak wielkie, że kupcy nie próbowali nawet sięgać po bandolety.
źródło: NKJP: Mariusz Pietrzyk: Kupcy złupieni, karawana jedzie dalej, Trybuna Śląska, 2000-11-13
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m3
liczba pojedyncza liczba mnoga M. bandolet
bandolety
D. bandoletu
bandoletów
C. bandoletowi
bandoletom
B. bandolet
bandolety
N. bandoletem
bandoletami
Ms. bandolecie
bandoletach
W. bandolecie
bandolety
-
fr. bandelette 'pasek, taśma'