-
broń składająca się z długiego drzewca i zamocowanego na nim ostrza topora, używana dawniej przez piechotę na wojnie
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Wojsko i wojna
broń
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Tradycja
świat dawnych epok i wydarzenia historyczne
-
-
|
[...] od łucznika jednego ze straży przybocznej [...] do gwardzisty przybocznego cesarza i książąt niemieckich, używającego konia z dzidą lub pieszo z bardyzaną albo halabardą.
źródło: Studia z Filologii Słowiańskiej, 1971 (books.google.pl)
|
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny:
ż
|
liczba pojedyncza |
liczba mnoga |
|
| M. |
bardyzana
|
bardyzany
|
|
| D. |
bardyzany
|
bardyzan
|
|
|
|
| C. |
bardyzanie
|
bardyzanom
|
|
| B. |
bardyzanę
|
bardyzany
|
|
| N. |
bardyzaną
|
bardyzanami
|
|
| Ms. |
bardyzanie
|
bardyzanach
|
|
| W. |
bardyzano
|
bardyzany
|
|
-
d.-niem.
bardezaan
z
łac. śred.
barducium
' oszczep, siekierka'
CHRONOLOGIZACJA:
2 połowa XVII w.,
Kart XVII-XVIII
W postaci: bartyzan
Data ostatniej modyfikacji: 27.03.2026