podmiotowość - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.

książk. fakt, że o kimś myśli się jak o osobie i w związku z tym postępuje się w sposób, który się uważa za odpowiedni do tego

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

Relacje międzyludzkie

określenia relacji międzyludzkich

CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE

Zasady współżycia społecznego

	Tradycja Cogito wiązałaby się z Kartezjuszem jako twórcą pewnej wizji podmiotowości: myślącego podmiotu, dla którego myślenie stanowi punkt wyjścia, podstawę i grunt jednoczący zarazem świat, jak i postrzegający go podmiot. źródło: KWJP: Anna Szyjkowska-Piotrowska: Po-twarz. Przekraczanie widzialności w sztuce i filozofii, 2015
	Działo się to w nieustannym ruchu dośrodkowym imperiów, niweczącym marzenia narodów o własnej podmiotowości. źródło: KWJP: Jacek Bartosiak: Koniec końca historii, 2020
	Proszę zwrócić uwagę, jak często dzieci tworzą sobie wyimaginowanych przyjaciół, z którymi dyskutują, współpracują, na których się obrażają. Tak się również rozwija ich podmiotowość. źródło: KWJP: Hanna Rydlewska: Po prostu przyjaźń, 2017
	Kryzys i rozpad tej ustrojowej hybrydy rozpoczął się w Polsce już w 1980 roku, gdy ogromne masy ludzi zaczęły domagać się podmiotowości politycznej, nie zdając sobie często sprawy, co za tym idzie. źródło: KWJP: Andrzej Leder: Prześniona rewolucja. Ćwiczenia z logiki historycznej, 2014
	Na arenę dziejową wtargnęły milionowe rzesze ludzi coraz bardziej świadomych, którzy poczuli swą siłę i odnajdowali własną podmiotowość. źródło: NKJP: Tomasz Wołek: Jak Żyd stawał się wrogiem, Polityka, nr 2656, 2008-05-31

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny:

Inne uwagi

Zwykle lp