benedykcja
-
książk. błogosławieństwo - czynność liturgiczna
-
CZŁOWIEK W SPOŁECZEŃSTWIE
Religia – kościół
sakramenty i obrzędy religijne -
synonimy: błogosławieństwo
hiperonimy: obrzęd
-
- benedykcja opacka
- benedykcja księcia, świątyni
- dokonać benedykcji
-
Thietmar, pisząc o sakrze królewskiej Stefana Wielkiego, podkreślał, że oprócz samej koronacji, otrzymał on błogosławieństwo. Benedykcja zaś zawsze szła w parze z namaszczeniem olejami.
źródło: NKJP: Piotr Boroń: Kniaziowie, królowie, carowie..., 2010
Opat musi właśnie jechać po kogoś na lotnisko. Potem czekają go obowiązki; wizyta u ciężko chorego w szpitalu, a późnym wieczorem oprowadzanie po Krakowie gości, przybyłych na sobotnią benedykcję.
źródło: NKJP: Biali bracia, Dziennik Polski, 2001-01-13
Ks. dziekan z upoważnienia ks. arcybiskupa dokonał benedykcji świątyni i powierzył franciszkanom duszpasterstwo nad ludnością Małej i Wielkiej Płoni.
źródło: NKJP: Krystian Niewrzoł: 70. urodziny Paschalisa, Nowiny Raciborskie, 2002-05-08
W czasie tej uroczystości dokonywano benedykcji księcia, jego chorągwi oraz uzbrojenia [...].
źródło: Kwartalnik Historyczny, 1998 (books.google.pl)
Kościelnym benedykcjom towarzyszyło kropienie wodą, poświęconą przy użyciu soli, która też wymagała uprzedniego poświecenia.
źródło: KWJP: Jan Kracik: Chrześcijaństwo kontra magia. Historyczne perypetie, 2012
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. benedykcja
benedykcje
D. benedykcji
benedykcji
neut benedykcyj
char C. benedykcji
benedykcjom
B. benedykcję
benedykcje
N. benedykcją
benedykcjami
Ms. benedykcji
benedykcjach
W. benedykcjo
benedykcje
-
+ benedykcja + (KOGO/CZEGO) -
łac. benedictiō