kośba
-
przest. koszenie
-
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Świat roślin
ogrodnictwo i dbałość o rośliny
CZŁOWIEK I PRZYRODA
Ziemia
rolnictwo -
Rolnik z Żołędnicy [...] zaczął koszenie i młócenie zielonego groszku. Spotkaliśmy go na polu pod Rawiczem. Dwa kombajny kosiły groszkowe pole. - Chodzi o to, by kośba odbyła się jak najkrócej, aby groszek nie zagrzał się na przyczepie - mówi [...].
źródło: NKJP: STK: Groszkowe żniwa, Gazeta Poznańska, 2004-07-08
W każdym jego kęsie kryła się orka, siew, kośba, młocka, wysiłek przy żarnie, wreszcie pot wylany przy gorącym piecu. Pieczenie chleba było świętem, ciężkim trudem, ale zarazem misterium.
źródło: NKJP: Nasz codzienny, Dziennik Polski, 2003-05-17
Wciąż jeszcze po wsiach spotykało się drewniane sochy, a kobiety wychodziły na kośbę z sierpami.
źródło: KWJP: Marcin Sawicki: Ludzkie klepisko, 2019
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: ż
liczba pojedyncza liczba mnoga M. kośba
kośby
D. kośby
kośb
C. kośbie
kośbom
B. kośbę
kośby
N. kośbą
kośbami
Ms. kośbie
kośbach
W. kośbo
kośby
Inne uwagi
Zwykle lp
-
Zob. kosić
Utworzone być może pod wpływem analogicznych leksemów w innych językach słowiańskich (por. np. ros. kos′ba, słowac. kosba), kontynuantów psł. *kosьba. Wcześniej w użyciu był rzeczownik kosiwo (zob. SPXVI).