krojczy I

II

rzeczownik

  • rzem.  osoba zawodowo zajmująca się krojeniem materiałów na ubrania
  • W odniesieniu do kobiet używa się wyrazu krojcza.

  • CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

    Ubranie

    czynności, przedmioty i osoby związane z robieniem i noszeniem ubrań


    CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

    Praca

    zawody

  • Żartowałem, ale proszę mi wierzyć, naprawdę jestem dobry. Byłem pierwszym krawcem z Malezji, który udał się na kurs krojczych do Londynu. W 1967 roku. Wróciłem z dyplomem The Tailor & Cutter Academy z londyńskiego West Endu – mówi z dumą.

    źródło: KWJP: Aleksandra Pawlicka, Jacek Pawlicki: Siedem razy świat, 2016

    Dziś zakład Poloka, zatrudniający tylko trzy krawcowe i jednego krojczego, cieszy się zasłużoną renomą wśród księży metropolii krakowskiej i katowickiej. Wykonuje się tu, oprócz mundurów galowych, sutanny, koszule kapłańskie i birety.

    źródło: NKJP: Grzegorz Polak, Maciej Pałahicki: Coś dla ciała w służbie ducha, Gazeta Wyborcza, 1993-07-02

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: m1

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. krojczy
    krojczowie
    krojczy
    ndepr
    krojcze
    depr
    D. krojczego
    krojczych
    C. krojczemu
    krojczym
    B. krojczego
    krojczych
    N. krojczym
    krojczymi
    Ms. krojczym
    krojczych
    W. krojczy
    krojczowie
    krojczy
    ndepr
    krojcze
    depr
  • Zob. kroić

    Utworzone prawdopodobnie pod wpływem wcześniejszego leksemu krajczy (Bańk). Por. też czes. krejčí 'krawiec'.

CHRONOLOGIZACJA:
1 połowa XVII w., Kart XVII-XVIII
Data ostatniej modyfikacji: 30.04.2026