widelec - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

rzecz służąca do nabierania i przenoszenia do ust kawałków jedzenia, mająca kształt małych widełek osadzonych na trzonku

CODZIENNE ŻYCIE CZŁOWIEKA

Jedzenie i jego przygotowanie

miejsca, osoby, przedmioty, sytuacje związane z jedzeniem

hiperonimy:

sztuciec

aluminiowy, blaszany, drewniany, plastikowy, srebrny widelec; widelec deserowy
widelec i nóż, widelce i łyżki, widelce i łyżeczki
grzbiet, trzonek, zęby widelca
kęs na widelcu
widelce brzęczą
używać widelca; brakuje widelców
brać, chwycić; trzymać; odłożyć, podnieść; wbić/wbijać widelec
jeść; dziobnąć/dziobać, dzióbać, grzebać, wydziobywać; dotknąć, nakłuć; odkroić/odkrawać, rozgnieść widelcem
nabić, nadziać/nadziewać na widelec
!?za pomocą widelca

	Dziadek przygląda się uważnie, powoli nabiera na widelec pokaźną porcję, dystyngowanie unosi go do ust. źródło: NKJP: Dawid Bieńkowski: Biało-czerwony, 2007
	Jadłem spaghetti widelcem i łyżką, pochylając się nisko nad talerzem. Nie szło mi składnie. źródło: NKJP: Tadeusz Breza: Urząd, 1960
	Optymalny wariant O - tak sobie obliczyć i rozłożyć proporcje mięsa do szpinaku, by znikły one jednocześnie z talerza, unoszone do ust na zasadzie - nabity na zęby widelca kawałek mięsa, na nim nałożony nożem szpinak - bez konieczności przekładania widelca do ręki prawej zatem. źródło: NKJP: Dziennik Polski, 2002-05-25
	Rosół podany z pływającą w nim kurą należy wypić łyżką z talerza jak zwykłą zupę, a następnie kurę zjeść widelcem i nożem. źródło: NKJP: Tadeusz Rojek: Jak to się je: savoir-vivre przy stole, 1994
	Z tego sera, podgrzewanego z przednim domowym winem, Torsten robi czasem fondue - w roztopionej, gorącej masie biesiadnicy maczają nabite na widelec kostki chleba. źródło: NKJP: Piotr Bikont, Gazeta Wyborcza, 1996-09-20

część mowy: rzeczownik

rodzaj gramatyczny: m3

Pierwotne zdrobnienie z przyrostkiem -ec < *-ьcь od psł. rzeczownika *vidla (ż), z niejasną zmianą rodzaju gramatycznego; zob. widły

Uważane za niepoprawne w połączeniu jeść za pomocą widelca.