fenomenalizacja

Fenomen twarzy przynależy do grupy fenomenów przesyconych lub paradoksalnych. Jego pełna fenomenalizacja wymaga od poznającego podmiotu zmiany postawy, nie jest to już ja transcedentalne konstytuujące sens, lecz raczej świadek doświadczenia tego, co mu się wydarza.

źródło: Marek Drwięga: Fenomenologia i twarz innego. Kontrowersje wokół Lévinasa, Logos i Ethos, 2019 (czasopisma.upjp2.edu.pl)

Metodą umożliwiającą osiągnięcie powyższego celu jest redukcja fenomenologiczna, której właściwym celem ma więc być przygotowanie „sceny”, na której może rozegrać się „dramat” fenomenalizacji, uwolnionej z wszelkich przedustawnych warunków i założeń.

źródło: Przemysław Bursztyka: Pomiędzy doświadczeniem zależności a psychozą. Problem podmiotu w fenomenologii J.-L. Mariona, Przegląd Filozoficzny, 2017 (bibliotekanauki.pl)