deindywiduacja

dezindywiduacja

  • psych.  proces, w którym człowiek przestaje się zachowywać zgodnie ze swoimi indywidualnymi cechami i zaczyna się zachowywać tak jak otaczający go ludzie
  • CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Stany psychiczne człowieka

  • Pustka normatywna - brak procedur postępowania z osadzonymi o niejasnym statusie prawnym i brak nadzoru przełożonych; stres fizyczny i psychiczny (nieustanne zagrożenie życia ze strony powstańców ostrzeliwujących więzienie, złe jedzenie, brak wody do mycia, brud, upał) - wszystko to sprzyjało procesowi deindywiduacji strażników i budzeniu się nowej, złowrogiej tożsamości, w czym istotną rolę odgrywała dynamika seksualna.

    źródło: NKJP: Edwin Bendyk: Miłość, wojna, rewolucja : szkice na czas kryzysu, 2009

    Z mechanizmem rozproszenia odpowiedzialności ściśle wiąże się zjawisko deindywiduacji, „zagubienia w grupie”, utraty jednostkowej samoświadomości oraz towarzyszącej jej utraty hamulców behawioralnych.

    źródło: NKJP: Bartosz Bolechów: Terroryzm: aktorzy, statyści, widownie, 2010

  • część mowy: rzeczownik

    rodzaj gramatyczny: ż

    liczba pojedyncza liczba mnoga
    M. deindywiduacja
    deindywiduacje
    D. deindywiduacji
    deindywiduacji
    neut
    deindywiduacyj
    char
    C. deindywiduacji
    deindywiduacjom
    B. deindywiduację
    deindywiduacje
    N. deindywiduacją
    deindywiduacjami
    Ms. deindywiduacji
    deindywiduacjach
    W. deindywiduacjo
    deindywiduacje

    Inne uwagi

    Zwykle lp

  • ang. deindividuation

CHRONOLOGIZACJA:
1978, Studia Socjologiczne, books.google.pl
Data ostatniej modyfikacji: 16.09.2026