zadufek
-
książk. pejorat. osoba nadmiernie pewna siebie, swoich możliwości lub wartości, które wyznaje
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności -
Nie bądźmy zadufkami - to nie my zbawimy świat, jeśli coś podobnego w ogóle jest możliwe.
źródło: NKJP: Teodor Krzysztof Toeplitz: Mój wybór. Rzeczy mniejsze, 1998
Kawalerowicz bywał apodyktyczny i diabelnie uparty, ale umiał też ustąpić, a poza tym obdarzony był wyczuciem artystycznym, którego brakło niektórym wspomnianym zadufkom.
źródło: NKJP: Wyobraźnia i polityka, Dziennik Polski, 2001-07-14
Garstka misjonarzy, etnografów i jurystów,[...] na różne sposoby przekonywała europejskich zadufków, że te na pozór śmieszne ludy, ze swoimi alfabetami i muszelkami, to bliźni; i że nasze tużurki i białe kołnierzyki wcale nie czynią nas nadludźmi.
źródło: KWJP: Wojciech Stanisławski, Rzeczpospolita, 2013-12-11
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny: m2
liczba pojedyncza liczba mnoga M. zadufek
zadufki
D. zadufka
zadufków
C. zadufkowi
zadufkom
B. zadufka
zadufki
N. zadufkiem
zadufkami
Ms. zadufku
zadufkach
W. zadufku
zadufki
-
Zob. zadufany
Wyraz wprowadzony do obiegu językowego przez Jerzego Andrzejewskiego w cyklu pamfletów publikowanych w latach 1951–1953 na łamach "Twórczości" i innych czasopism. W jego ujęciu wyraz ten odnosił się do osób, którym ówczesna propaganda przypisywała rozmaite negatywne cechy i uznawała za przeciwników władzy komunistycznej.
Na podstawie cytatu z 'Dzienników" Anny Kowalskiej.