charakternie

  • pot.  kwestion.  w sposób wskazujący na to, że ktoś wie, czego chce, jest zdecydowany w działaniu i łatwo nie rezygnuje z dążenia do celu
  • CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA

    Usposobienie człowieka

    cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności

  • Najważniejsze dla niego było to, że kumpel z dawnych lat zajął się jego sprawą. Charakternie, całym sercem.

    źródło: NKJP: Marek Nowakowski: Powidoki, 2010

    Bo najbardziej boli mnie, że w tych ostatnich meczach graliśmy za mało charakternie. Wpadliśmy w rutynę, zabrakło skromności.

    źródło: NKJP: Przemysław Franczak: Jak kozacy w piłkę grali, Gazeta Krakowska, 2005-11-29

  • część mowy: przysłówek

CHRONOLOGIZACJA:
1817, Kuryer Litewski, nr 9, polona.pl
Data ostatniej modyfikacji: 05.10.2026