-
przest.
cecha kogoś, kto ma wysokie mniemanie o sobie i uważa się za lepszego od innych ludzi
-
CZŁOWIEK JAKO ISTOTA PSYCHICZNA
Usposobienie człowieka
cechy charakteru, temperamentu, zdolności i umiejętności
-
|
W „Relacji podróży w pałacu rogalińskim” ukazuje nam aurę tego domu w pierwszym ćwierćwieczu dziewiętnastego wieku, daleką od sztywności i odętości, jaka często panowała w innych domach wielkopolskich.
źródło: Donata Ciepieńko-Zielińska: Klaudyna z Działyńskich Potocka, 1973 (books.google.pl)
|
-
część mowy: rzeczownik
rodzaj gramatyczny:
ż
|
liczba pojedyncza |
liczba mnoga |
|
| M. |
odętość
|
odętości
|
|
| D. |
odętości
|
odętości
|
|
|
|
| C. |
odętości
|
odętościom
|
|
| B. |
odętość
|
odętości
|
|
| N. |
odętością
|
odętościami
|
|
| Ms. |
odętości
|
odętościach
|
|
| W. |
odętości
|
odętości
|
|
Inne uwagi
Zwykle lp
-
CHRONOLOGIZACJA:
1578,
SPXVI
Inne znaczenie: 'opuchlizna'
Data ostatniej modyfikacji: 27.10.2026