imaginaryjny

Paradoksalnie więc za pośrednictwem sekularnego marksizmu impuls imaginaryjny narodzony w świecie modernistycznego mistycyzmu fin de siècle działał do końca istnienia ZSRR, nawet w latach pieriestrojki, kiedy nikt już nie wierzył w marksizm.

źródło: Maria Rogińska: Przestrzenie przechowywania. Genealogia postsekularnego imaginarium i wrażliwości religijnej..., Teksty Drugie, 2025 (rcin.org.pl)

[...] potrzebuję na przykład toposu, który tym różni się [...] od motywu, tematu itd., że jest formułą już gotową, zinterpretowaną i jako taki może stać się użytecznym punktem odniesienia w imaginaryjnym chaosie śladów.

źródło: Paweł Wolski: Ślady miejsc wspólnych. O zaletach pojęcia toposu dla badań nad Zagładą, Narracje o Zagładzie, 2016 (bibliotekanauki.pl)