uwodzicielski - Wielki słownik języka polskiego PAN

2.a

taki, który, zachowując się w określony sposób lub działając, nakłania do współżycia seksualnego lub sprawia, że dana osoba myśli o współżyciu

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Budowa i funkcjonowanie ciała ludzkiego

seksualność

	Jest ładną uwodzicielską kobietą, zawsze lubiła rozmawiać z mężczyznami i flirtować, dobrze tańczyła [...]. źródło: NKJP: Krystyna Kofta: Gdyby zamilkły kobiety, 2005
	[...] pan Aleksander nie był Rudolfem Valentino ani Elvisem Presleyem. Niski, z małym wąsikiem, w okularach – całkowite zaprzeczenie uwodzicielskiego amanta. źródło: NKJP: Stanisław Janicki: Poważany i znienawidzony, Dziennik Polski, 2002-11-08
	[...] czujne i jakby prześwietlone oczy raz nadają jej twarzy wygląd dzikiego zwierzęcia, innym razem uwodzicielskiej nimfomanki. źródło: NKJP: Rafał Nowakowski: Rdza, 2008
	Byli tak piękni, że można było dla nich umrzeć z miłości. Albo tak szarmanccy, o takiej charyzmie, że najwprawniejsze oko nie dostrzegało niedostatków urody. Albo tak uwodzicielscy w spojrzeniach i gestach, że na ich widok kobiety mdlały, piszczały, a przynajmniej cichutko wzdychały. źródło: NKJP: Grażyna Antoniewicz, Gabriela Pewińska: Na wieki wieków amant, Dziennik Bałtycki, 2004-03-26

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

Zob. wodzić, wieść II, por. uwodzić