młodzieńczy - Wielki słownik języka polskiego PAN

1.

charakterystyczny dla młodych ludzi

CZŁOWIEK JAKO ISTOTA FIZYCZNA

Bieg życia

dorastanie i dojrzałość

antonimy:

starczy

młodzieńczy trądzik; wąsik, zarost; wizerunek; wygląd; głos; gwar; blask (w oczach); waleczność; temperament, wigor, zapał, żar; bunt; idealizm, optymizm, romantyzm; styl; młodzieńcza cera, twarz; figura; mutacja; beztroska, brawura, głupota, lekkomyślność, naiwność, niefrasobliwość, nieśmiałość, odwaga, spontaniczność, uczuciowość; energia, krzepa, lekkość, radość, świeżość, werwa; ambicja; fantazja; wiara; lektura; młodzieńcze wypieki (na twarzy); wypryski; ruchy; ideały

	Nie mogli usiedzieć w siodłach, młodzieńczy zapał, krew aż się burzyła w ich żyłach. Widziałem, że nie mogą doczekać się, kiedy wreszcie dostaną rozkaz. źródło: NKJP: Dawid Bieńkowski: Biało-czerwony, 2007
	– Mogę cię prosić, Diano? – pyta stary policjant swoją panią. I oboje, z młodzieńczym blaskiem w oczach, ze szczęścia nieprzytomni wirują, wirują, wirują w walcu. źródło: NKJP: Witold Horwath: Ultra Montana, 2005
	Śledztwo ciągnie się jak zły sen, a on szuka mordercy pod dyktando kapitan Pająkowskiej, dzień w dzień patrząc w jej wodniste oczy i napawając się widokiem sinawej cery ze śladami po młodzieńczym trądziku. źródło: NKJP: Irena Matuszkiewicz: Nie zabijać pająków, 2007
	Wszystko było w porządku, więc w iście młodzieńczym stylu (choć miał już ponad siedemdziesiąt lat) wskoczył do sanek i leciutko trącił lejcami lśniący kłąb kłusaka. źródło: NKJP: Mirosław M. Bujko: Złoty pociąg, 2006
	– Dlaczego mnie nie obudziłeś? – zapytała z wyrzutem, przyklękła obok i pocałowała go w usta. Biła od niej radość, młodzieńcza energia i bezgraniczna gotowość oddania. źródło: NKJP: Manuela Gretkowska, Piotr Pietucha: Sceny z życia pozamałżeńskiego, 2007

część mowy: przymiotnik

Stopień równy

Zob. młody